Podcast:
(Oefen een momentje geduld bij het laden aub.)

powered by Sounder

In deze blog deel ik 11 inzichten die overvloed bezorgen in mijn leven. Door deze inzichten kan ik met een veel gezondere mindset dan vroeger door het leven gaan maar ik kreeg deze inzichten niet zomaar gratis in mijn schoot geworpen. Zoals met alles in het leven is er een leerproces aan verbonden en ben ik gaan uitzoeken wat “succesvolle mensen” doen. Ik zal mijn verhalen delen die me hebben geholpen om open te staan voor de lessen die ik moest ontvangen. Ik was nogal cynisch vroeger en neem niets zomaar voor waar aan. Dat laatste is nog steeds het geval. Ik blijf er een sport van maken om dingen proberen te staven maar ik heb me ook moeten neerleggen bij het feit dat ik ook hoop wil koesteren in dit leven en dan moet je soms dingen loslaten en gewoon laten zijn want dan kan ik het niet verklaren.

“It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood; who strives valiantly; who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause; who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who neither know victory nor defeat.” Theodore Roosevelt

Laten we samen de arena instappen.

1) Poco a poco

Het klinkt misschien paradoxaal en als een cliché, maar alle kleine beetjes maken één geheel. Een drietal jaar geleden heb ik alles achtergelaten in België en ben ik twee jaar in Barcelona gaan wonen. Het eerste wat ik daar leerde was het zinnetje ‘poco a poco’ van mijn Duitse huisgenoot. Hij herhaalde het voortdurend. Ik zag het in het begin als troostend en voelde erkenning, maar na een tijdje, waarin hij ‘poco a poco’ iedere dag tientallen keren herhaalde, begon het meer als gebiedend te klinken. Ik zat in een weerstandsfase waarin ik het niet meer wilde horen. Ik had mezelf nochtans een maand voor aanvang van mijn ‘reis’ voorgenomen dat ik iedereen als mijn leerkracht zou zien en de dingen die gebeurden zou beschouwen als grote lessen.

Toch wilde ik deze ‘poco a poco’ niet horen. Dat gaat zo met alle goede lessen. In het begin is er veel weerstand omdat je gewoon bent te blijven denken en doen zoals voorheen. Wat je doet en denkt, dat ken je nu eenmaal. Dat ‘anders gaan doen’ vraagt moed en lef, aangezien je in het onbekende treedt. Zelfs met iets zoals ‘poco a poco’.

We leven nu eenmaal in een wereld met veel prikkels en overvloed. Alles moet snel gaan en we hebben nooit genoeg tijd. Dan hebben we nog niet gesproken over maatschappelijke druk, werkdruk, sociale druk. Spanje was voor mij een goede manier om in een leven te stappen waar alles wat trager gaat, waar kleine dingen veel konden betekenen en waar een dag van absoluut vrij zijn werd aangemoedigd door dan ook zo weinig mogelijk werk te verzetten en echt te genieten van dat ene ding dat je gepland had die dag. Kleine beetjes werden groot, kleine successen werden overwinningen,… Ik gaf mezelf de toestemming om dit inzichten te aanvaarden. Dat is namelijk wat een inzicht in se betekent: niet meer of niet minder dan de aanvaarding van een shift in perceptie.

2) Test het eens uit

Een aantal van mijn leerlingen zullen om wat volgt misschien moeten lachen, want dit is iets wat ik in mijn lessen vaak aanhaal. Toen ik al enkele weken in Barcelona woonde, keek ik samen met mijn poco a poco-huisgenoot naar een Netflix-documentaire genaamd ‘What the Health’. Ik besloot meteen dat ik geen vlees, vis of zuivelproducten meer zou eten. Eén probleem… Ik at die zaken ongelofelijke graag en nog steeds overigens. Ik had op dat punt nooit langer dan één dag geen vlees gegeten en had daar overigens ook nooit bij stilgestaan. Ik daagde mezelf dus uit om eens vijf dagen geen vlees te eten. Klein beginnen en het realistisch maken voor mezelf. Ik mocht in mijn hoofd na die vijf dagen ook gewoon terug vlees eten. Geen druk. En lukte het niet, dan was er niets verloren, want ik testte het enkel maar eens uit.

Dan gebeurde er iets vreemds. Ik had alle druk weggenomen om keihard te presteren en mezelf in de situatie geplaatst dat ik veel meer slaagkans had en dus niet boos op mezelf hoefde te zijn als het niet lukte. Ik stopte met neerbuigend tegenmezelf te praten om te slagen. Ik stopte mezelf te verwijten wanneer ik in iets niet slaagde. Herken je het moment waarop je iets ‘laat vallen’ en tegen jezelf zegt: “Dommerik!” Alsof dat verwijt aan je eigen adres je ervoor zal behoeden om het de volgende keer niet meer te doen. Of wanneer je beslist om naar de fitness te gaan of gezond te eten en het lukt niet: “Zie je wel, jij kan dit niet, slappeling.” Of wanneer we iets niet afmaken: “Zie je wel dat ik dit niet kan. Wat dacht ik, dat dit me zou lukken? Ik kan eigenlijk niets…”

Zo praten we dus tegen onszelf. Stel je voor dat je dit tegen je beste vriend zou zeggen. Jij bent degene die 24u per dag met jezelf samenleeft en jij bent degene die jezelf het leukste moet vinden. Hoe kan je dat als je die dingen tegen jezelf zegt? Door dingen uit te testen, neem je dat perfectionistisch kantje weg. Als ik nu naar de fitness ga, dan probeer ik gewoon zoveel mogelijk plezier te maken! Ik test allerlei dingen uit en neem het geheel niet te serieus, een beetje zoals een groot experiment. Je houdt het langer vol en de kilo’s gaan er zo wel af.

Als ik nu ‘iets laat vallen’, dan voel ik nog steeds een steek van irritatie, maar ik train mezelf om te zeggen dat ik een slimmerik ben. Ik heb dit ook proefondervindelijk gedaan door het uit te testen. Elke keer als ik mezelf iets verweet, zei ik luidop het omgekeerde. Ik herinner me de eerste keer nog dat ik dit deed in het bijzijn van mijn partner. Hij beaamde mijn uitspraak: “Tuurlijk ben jij een slimmerik,” zei hij lachend. Hij had geen idee van wat ik aan het doen was, want hij had enkel maar dat ene zinnetje gehoord, nadat die kookpot was gevallen. Het gaf me zo’n goed gevoel dat ik het bleef doen. Nu test ik alles uit. “Ah, ik zal eens een podcast de wereld ingooien, zien hoe dat gaat.” “Ik zal een een Instagrampagina opstarten en zien hoe dat gaat.” “Ik zal eens een yogazaak opstarten, zien hoe dat gaat.”

Als je zaken uittest, neem je de druk weg van jezelf om alles perfect te doen, geef je jezelf de mogelijkheid om te falen, aanvaard je je fout, vergeef je jezelf en probeer je opnieuw. Maak het ook klein genoeg, zoals bij het eerste inzicht. ‘Poco a poco’ maakt het realistisch voor jezelf en verkleint je risico op een grote teleurstelling. Dus het vergroot je kans op blijdschap, geluk, een voldaan gevoel, zelfvertrouwen,…

3) Je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen

Dit is voor ons dames iets dat onbewust heel hard ingebakken zit of voor mij althans toch. Het is een uitnodiging om je verantwoordelijkheid op te nemen voor je eigen leven. Ik vind het nog steeds een heel hard en delicaat inzicht om aan te halen. We dragen ten slotte als vrouw gigantisch veel verantwoordelijkheden en mogen trots zijn op wat we allemaal verwezenlijken, ondergaan en doen. Ik had dit gevoel ook, maar er zit een nuance in met een drietal jaar geleden.

Ik bleef altijd onbewust hopen dat ik op een dag wel zou worden gered van mijn miserie, dat iemand me plots wel de juiste woorden zou zeggen, de liefde zou geven die ik nodig had, me het leven zou geven dat ik verdiende, dat de psycholoog me zou helpen en alles beter zou maken,… Wat ik niet snapte, was dat ik verantwoordelijkheid draag in de keuze die ik moet maken om gelukkig te zijn. Mijn job zou het me wel geven, mijn partner zou het me wel geven, het geld dat ik verdiende zou het me wel geven, de reizen die ik maakte zouden het me wel geven,…

Ik bleef maar ‘extern’ zoeken naar iemand of iets dat me het zou geven en ik vergat dat ik het zelf moest doen. Dat ik zelf moest werken om tevreden in mijn bed te kruipen op het einde van de dag en niet moest wachten tot mijn partner mij had opgebeurd en niet moest wachten tot hij ook zin had om naast mij te komen liggen. Ik wachtte of viste naar complimentjes om me goed te laten voelen en begreep niet dat het mijn eigen verantwoordelijkheid was om te zeggen dat ik mooi of slim ben. Dat ikzelf eerst moet vinden dat ik inherent goed genoeg ben. Ik liet een groot deel van mijn humeur en goedkeuring afhangen van anderen. Ik begreep niet dat ik zelf verantwoordelijkheid droeg in ‘mezelf goed te doen voelen’. Ik besefte plots dat die prins op het witte paard er niet was en niemand buiten mezelf me zou komen wakkerkussen.

Ik besefte dat de enige persoon die op het einde van de dag gelukkig in haar bed moet liggen, ikzelf ben. Want ik ben degene die met mezelf moet leven. Ondanks het feit dat er iemand naast me ligt, is het niet zijn maar mijn verantwoordelijkheid. En dat brengt me naar het volgende inzicht.

4) Vraag wat je nodig hebt

“Hij of zij moet toch aanvoelen wat ik nodig heb?” Neen, het is je eigen verantwoordelijkheid om aan te brengen wat je nodig hebt. Voor jou lijken heel veel dingen in je eigen hoofd logisch, maar vergeet niet dat wie er ook tegenover jou staat, een andere achtergrond heeft, een compleet andere dag of gevoel kan hebben, meer of minder skills in iets kan hebben. Dus voor die andere persoon is het misschien niet zo logisch. Ik duid dit met een voorbeeld.

Ik zei iets eens heel kwetsbaar tegen een vriendin en zij maakte er een grapje van. Ik kon ofwel heel geaffronteerd gereageerd hebben en nooit meer iets kwetsbaar vertellen ofwel ervan uitgaan dat ze niet begreep wat ik nodig had van haar. Het kader waarin zij reageerde kwam namelijk vanuit puur ongemak dat ik me kwetsbaar opstelde, want dat was ze niet gewoon. Dus ik vroeg haar of het mogelijk zou zijn om hierover geen grapjes meer te maken. Anders zou ik misschien bang worden om haar in de toekomst nog in vertrouwen te nemen. Ik had van haar nodig dat ze gewoon luisterde en haar eerlijke mening gaf. Dat vraagt op dat moment om je inderdaad nog kwetsbaarder op te stellen, maar ga ervan uit dat die persoon helemaal geen idee heeft van wat jij nodig hebt en hoe de context voor jou is. 

Dit vraagt erom dat je definieert wat je wil hebben.

“Ik wil gelukkig zijn!”

Hoe ziet dat geluk eruit voor jou?

“Ik wil succesvol zijn!”

Hoe ziet ‘succesvol zijn’ er voor jou precies uit?

“Ik wil een lief dat me liefheeft!”

Hoe ziet dat lief eruit? Wat moet hij/zij dan doen en hoe ziet liefhebben er voor  jou uit?

“Ik wil begrepen worden!”

Hoe ziet begrip er voor jou uit? Voor mij is dat iemand die luistert terwijl ik mijn ding vertel, me ondertussen niet aanraakt en achteraf begrip kan opbrengen voor wat ik vertelde.

Ik wil geen ‘wijze raad van Tante Kaat’ op een moment dat ik mijn hart lucht. Maar als je zelf niet weet wat je nodig hebt, kan je moeilijk van een ander verlangen dat die jou die raad geeft. Als ik wijze raad wil, zal ik het wel vragen.

“Ik wil graag jouw mening hierover. Kan je me hierbij helpen?” Wist je dat mensen je veel sneller vertrouwen en naar je terugkomen als je om hulp vraagt en de invulling van die hulp goed kan definiëren?’ Het maakt je toegankelijk. Veel singles willen graag een vriend of vriendin, maar weten zelf niet wat ze nodig hebben. Hoe kan je dan verwachten, als hij of zij voor je neus staat, dat je zal herkennen of die persoon wel de juiste is? Ik krijg dan vaak de reactie: “Ja, dan zal het een waslijst van minimum 10 pagina’s zijn.” Oké, geen probleem, des te beter. Mijn waslijst was/is 5 pagina’s lang en ik wist perfect wat ik wel en niet wilde, als die persoon eenmaal voor mijn neus stond.

Een kleine zijsprong voor de meer spirituele mensen onder ons. Er gebeurt ook iets vreemds met het universum dat daarin voorziet. Onlangs herlas ik mijn schrijfsels. Ik had genoteerd wat ik niet wilde in een man, maar de ‘law of attraction’ maakt geen onderscheid tussen wat je wel of niet wil. De law of attraction bepaalt dat: datgene waar je energie aan geeft, ook naar je toe zal komen, goed of slecht. Dus alles wat op die pagina stond dat ik niet wilde, was ook uitgekomen.

Een kleine tip dus bij het definiëren. Ga positief te werk, schrijf op wat je graag wil en niet wat je niet graag wil. Als je het moeilijk vind om hierin te geloven, test het eens uit. Wat heb je te verliezen?

Vragen wat je nodig heb kan je ook goed toepassen op het vuilnis buitenzetten. “Ik heb het nodig van jou dat…” Nu hoor ik veel mensen al steigeren. “Jaja, hij/zij doet dat toch niet als ik dat vraag of ik weet al wat het antwoord zal zijn.” Dat brengt me naar het volgende inzicht. 

5) Je kan het nooit in andermans plaats doen

Het enige wat je in je leven hebt, is je eigen denken en handelen. Je kan niets anders doen. Je kan niet in iemand anders zijn of haar plaats denken of handelen.

Je kan dus energie steken in de persoon en de daarbij gecreëerde situatie proberen te veranderen maar dat is zinloos. Het enige wat je kan doen is dingen bij jezelf aanpassen. Dat is een pak makkelijker. Als je graag wil dat de vuilbakken worden buitengezet en het wordt niet gedaan, doe het dan zelf en verander je perceptie erop. ‘Dit zal een goede workout voor mezelf zijn, kijk eens wat voor een sterke vrouw ik ben,…’ Als je graag wil dat je partner meer gaat sporten dan is het aan hem of haar om die touwtjes in handen te nemen. Jij kan het niet voor hem/haar doen. Wat wel kan, is, als hij/zij terugkomt van de sportschool, hem/haar overstelpen met complimentjes in plaats van te zeggen: “Ah, ben je eindelijk geweest?” In welke situatie zou je zelf meer geneigd zijn om terug te gaan? Hierbij wil ik aangeven dat er wel een nuance aan dit idee vastzit dat ik in in puntje 8 bespreek.

Ik heb een vriendin en zij was klaar om een punt te zetten achter haar 8-jarige relatie omdat hij niet met geld overweg kon. 2 weken nadat hij zijn loon had ontvangen was het geld zo goed als op. Zij zag hem super graag maar ze zag zichzelf op die manier geen leven met hem uitbouwen. Ze was ten einde raad want ze wilde hem de hele tijd veranderen en duidelijk maken dat hij zo niet kan leven. Hij ging akkoord met haar smeekbedes en boosheid maar met alle goeie wil van de wereld lukte het hem niet om dit te veranderen. Ik deelde mijn nieuw vergaarde inzicht met haar. “Als je weet dat je niet in zijn plaats kan denken of handelen. Dus je kan hem niet veranderen en je gaat ervan uit dat hij zijn best doet… wat kan JIJ dan doen om de situatie aan te passen zodat je toch verder kan?” “Zijn geld beheren, mits hij daarmee akkoord is? ” vroeg ze me. ” want ik ben wel goed met financiën dus ik kan hem helpen in plaats van hem constant op zijn fouten te wijzen en proberen zijn denkwijze en handelen te veranderen.” Ze wilde zijn vrijheid natuurlijk niet afnemen en moest haar perceptie op hoe een ‘normale relatie’ eruit ziet, loslaten. (‘normale relatie’ vind ik trouwens een concept dat niet bestaat, je maakt samen een relatie en niemand anders zit in die relatie buiten jullie 2 dus je bepaalt zelf wat de normen en waarden ervan zijn.)

Ze heeft hem het voorstel voorgelegd. Daarvoor heeft ze echt moeten zwijgen en luisteren naar wat zijn kant van het verhaal is. En dat brengt me bij mijn volgende puntje.

6) Leer zitten in ongemakkelijkheid

Je kan de sterke mensen in dit leven onderscheiden door het simpele feit dat ze kunnen zitten, zwijgen en luisteren terwijl ze baden in ongemak. Luisteren naar iemand zonder mee te huilen of je eigen raad en ideetjes op te leggen is één van de moeilijkste dingen die er zijn. Er is altijd een factor van onbegrip aanwezig en de meeste mensen willen gewoon echt helpen. Mijn vriendin heeft goed geluisterd naar haar partner. Zij dacht dat hij zou zeggen: “Ge zijt zot zeker! Ik ga mijn vrijheid niet zomaar laten afnemen om jou dan om geld te vragen, als een kind dat om zakgeld vraagt.”

Dat was dus niet het geval. Hij was blij dat er mogelijkheden waren om tot een oplossing te komen. Ondertussen hebben ze een kindje van 8 maand en zijn ze gelukkig. Zij kan nu zelfs langer thuisblijven met de baby omdat alles goed beheerd wordt.

Leren in ongemak zitten is één van de belangrijkste lessen om lessen te leren en inzichten te verwerven. Ik beluisterde ooit een talk van Glennon Doyle Melton, de auteur van Love Warrior, waarin ze vertelde dat het mooiste cadeau dat je je kinderen kon geven, ze hun eigen fouten te laten maken en ze niet te redden van hun problemen. We zijn tegenwoordig zo bang geworden van pijn. Voor elk soort pijn hebben we een pilletje om die pijn weg te nemen, terwijl pijn de levensbelangrijke lessen bevat. Dit worden je momenten om te leren en terug op te staan. We willen onszelf zo verdoven van pijn dat alles één lange lijdensweg wordt. Pijn of ongemak is er om je te gidsen en te laten zien dat er iets niet juist zit. Het spoort je aan om naar nieuwe manieren te zoeken die wel werken. Het zet je aan tot het geven van energie, het vinden van een oplossing en ervan te leren.

Hoe meer fouten je kan maken, hoe sneller je leert. Ik wil dit wel even nuanceren, want je hoort nu zo vaak: “Treed uit je comfort zone, je zal je ongemakkelijk voelen, maar je zal er zoveel uit leren.” Dit kan enkel wanneer de persoon er zelf klaar voor is. Je kan dit niet in iemand anders zijn of haar  plaats beslissen. Ten eerste kan je de persoon een trauma bezorgen en ten tweede moet uit je comfort zone treden in kleine stapjes gebeuren. Poco a Poco. Ik ben ook niet plots voor een klaslokaal gaan staan en yoga beginnen geven. Ik heb daar eerst een hoop demonen voor moeten opzijschuiven en kleine stapjes moeten nemen. Ik ben ook niet plots op Instagram verschenen, of met mijn zaak gestart. Ik ben hier al 3 jaar intensief mee bezig. Niemand wist wat ik aan het doen was. Ik moest telkens opnieuw kleine momenten van ongemak, pijn en problemen overwinnen om mezelf geen extra trauma’s te bezorgen. Ik moest leren om in ongemak te zitten en leren is een proces. 

7) Verraad jezelf niet

Eén van de talloze voorbeelden waarin ik moest leren om in ongemak te zitten en mezelf niet te verraden, is het moment waarop ik een soort sjamanistische ademhalingsceremonie zou volgen. Op dat moment wist ik niet dat deze ceremonie zou worden gegeven door een leerling van Wim Hof. Hij voegde aan de ‘Wim Hof-methode’ binaural beats toe om de ervaring nog intenser te maken en van de ervaring een soort somatische ademhaling te maken.

Ik licht dit even toe. Wim Hof wordt weleens de ‘ice man’ genoemd. Hij toont aan de hand van bovenmenselijke prestaties aan dat de gezondheid van ons lijf afhankelijk is van de manier waarop we ademhalen. We hebben allemaal de capaciteit tot deze bovenmenselijke prestaties omdat dit de simpliciteit bevat van ademhalingstechnieken. Hij haalde zijn technieken uit yoga en toonde aan de hand van wetenschappelijk onderzoek aan dat iedereen dit kan leren. ‘Binaural beats’ is een soort muziek die een impact heeft op je brein en lijf. ‘Somatisch’ wil zeggen dat je hele lichaam deel uitmaakt van de ervaring. Je ademt dus niet enkel met je longen, maar met je hele lijf.

Die ochtend had ik dus net het inzicht vergaard dat ik moest leren in ongemak te zitten en mezelf niet mocht verraden. Ik zat dus in een ruimte met een 20-tal mensen, allemaal in extase door deze soort ademhaling. Ik had geen idee van wat er allemaal gebeurde en probeerde maar mee te doen. Het was extreem ongemakkelijk. Ik had de helft van de tijd het gevoel dat ik ging flauwvallen, maar dat gebeurde niet. Het voelde alsof mijn ribbenkast nog nooit deftig was uitgezet en ik was helemaal in de war van de muziek die me helemaal opzweepte, waardoor ik geen controle meer had. Ik had toen een ongelofelijke angst om de controle te verliezen en zat op het toppunt van onbehagen. Om nog maar te zwijgen van de bewegingen die iedereen maakte.

Na een tweetal uur gingen we allen in een kring zitten om onze ervaringen te delen. De kring startte in de omgekeerde richting, waardoor ik als laatste aan de beurt zou komen. Iedereen vertelde over hun speciale, zweverige, heftige ervaringen,… Dat ze vanalles hadden gezien, eentje was zelfs naar haar vorige leven geweest. Het klonk allemaal echt veel te gek voor woorden. Ik had zin om iedereen eens goed op hun plaats te zetten en daarna de deur achter me dicht te trekken. Ik had zin om weg te lopen. Nadat iedereen aan de beurt was geweest, moest ik mijn eigen verhaal nog vertellen. Ik moest dus een keuze maken om tegen de hele groep in te gaan of om mezelf te verraden en mezelf opnieuw klein maken. Ik opteerde om mezelf deze keer niet te verraden.

Ik had verwacht dat monden zouden openvallen toen ik zei dat ik me super ongemakkelijk voelde, er niets van snapte, niet begreep hoe mijn lichaam zo’n rare dingen doet etc. Niemand keek vreemd, niemand wilde me overtuigen en niemand wuifde mijn commentaar weg. Ik dacht dat ze het niet begrepen hadden, dus ik herhaalde het nog een keer. Enkel de leerkracht wilde hoogstens wat meer informatie over hoe ik dacht dat het kwam dat ik me ongemakkelijk voelde. Hij zei me dat ik moest opletten op wat ik naar vroeg. Dan was de kous af. 

Ik had het uitgetest, dat idee om mezelf niet te verraden op zo’n moment. Het enige speciale daaraan was dat ik het vertrouwen in mezelf had opgekrikt. Ik had mezelf niet kleiner gemaakt om erbij te horen. Ik had niet iets anders gezegd om leuker gevonden te worden. Iedere keer dat je jezelf de mond snoert, elke keer dat je niet opkomt voor je mening wanneer die gevraagd wordt, iedere keer dat je iets doet dat eigenlijk niet bij je past, verraad je jezelf een klein beetje. Dit zorgt ervoor dat je steeds verder afstaat van wat je eigenlijk echt wil en het geeft geen vertrouwen aan je omgeving over je ware aard.

Ondertussen ben ik opgeleid in dit soort ademhalingstechnieken en gebruik ik binaural beats en somatische ademhaling om mensen in privéles te helen.

8) Leer neen zeggen

Wederom een vaak gehoorde uitdrukking, maar niet zo makkelijk in de praktijk om te zetten. Er zijn bepaalde verwachtingspatronen van vrienden en familie, maatschappij etc. Dit maakt het soms heel moeilijk. 

Toen ik aankwam in Spanje werd het al snel duidelijk dat de mentaliteit van mannen er helemaal anders in elkaar zat. Er is een groot spel van aantrekken en afstoten dat ingebed zit in hun cultuur. Catalanen zijn daar niet zo voor te vinden, maar Barcelona loopt over van de expats (meer bepaald Zuid-Amerikanen en Afrikanen). Ik voelde me bij de dwingende toon van de mannen daar erg ongemakkelijk. Het voelde zo patriarchaal aan en dat is het op vele vlakken ook. Ik trachtte telkens vriendelijk te blijven zoals me dat is aangeleerd.

Na ‘poco a poco’ was ‘guapa’ de tweede uitdrukking die ik in Spanje leerde. Telkens wanneer ik de straat op kwam, riepen werkmannen ‘Guapa!’. Ik leerde het als compliment te zien, want over 40 jaar zullen ze het niet meer doen. Guapa betekent schoonheid. Het spel van aantrekken en afstoten heeft een bepaalde schoonheid in bijvoorbeeld dans, maar je wordt je nogal snel bewust van het feit dat je Belg bent in mentaliteit en dat de handen meteen overal naartoe gaan tijdens  het dansen. Dat was op zijn minst gezegd ongemakkelijk. Nadat voor de zoveelste keer mijn nummer werd gevraagd, moest ik weer rond de pot draaien om het niet te moeten geven. Niet dat ik speciaal ben dat er zoveel naar mijn nummer werd gevraagd, het is gewoon heel standaard daar als je met iemand hebt gepraat om het nummer te vragen. Ik besloot gewoon ‘NEEN’ te zeggen en daarmee was de kous af. Dit was een bevrijding. Ik leerde echt heel gemakkelijk ‘neen’ zeggen zonder schuldgevoel.

Ik leerde ‘neen’ zeggen tegen dingen die ik niet meer wilde doen. Ik ga nu eenmaal niet graag op café of tot ’s avonds laat. Het laat me koud en ik werk liever aan mijn zaak. Ik stel nu gewoon een alternatief voor. Ik drink niet graag alcohol dus ik zeg gewoon ‘Neen, dank u.’ Niemand die ernaar omkijkt.

Je spaart jezelf zoveel moeite en tijd uit door gewoon neen te zeggen. Het belangrijkste dat alle compassievolle mensen gemeen hebben met elkaar is het feit dat ze heel duidelijke grenzen stellen. Dit start met ‘Neen’. Dit kan je lezen in de studies die Brené Brown uitvoerde. Wil je dus zelfcompassie of compassie beoefenen, start dan met neen te leren zeggen. Compassie en zelfcompassie zijn de basis voor een gezond leven. Het is het tegengif voor onder meer depressie, burnout en een laag zelfbeeld (Neff, 2018).

Ik hoorde onlangs een mooie uitdrukking: “Je grens ligt in wat jij leuk vindt en niet in wat je niet leuk vindt.” Dit brengt mij tot het volgende puntje.

9) Stop met jezelf te vergelijken

Ik zie vaak in de les dat leerlingen zich vergelijken met andere leerlingen uit de groepsles. Het werkt je eigen onzekerheid in de hand en bezorgt je het gevoel van niet goed genoeg te zijn. Had ik mezelf vergeleken met andere yogi’s die hun benen in hun nek kunnen leggen, dan was ik ook geen docent geworden.

Zelfcompassie is niet te verwarren met zelfvertrouwen. Bij zelfvertrouwen vergelijk je jezelf per definitie met anderen. Uit onderzoek blijkt dat een hoog zelfvertrouwen pas kan worden verkregen wanneer je boven het gemiddelde uitkomt. Niemand wil ‘gemiddeld’ zijn. Wij zien ‘gemiddeld zijn’ als een belediging… Maar wat als iedereen boven het gemiddelde uitkomt?
We moeten ons zogezegd beter voelen dan anderen om ons goed te voelen. Dat staat in direct verband met zelfvertrouwen. Waarom is ‘good enough’ niet langer goed genoeg? (kijk naar wat je wel hebt in plaats van wat je niet hebt)


Zelfvertrouwen hangt ook nauw samen met succes, dus wat als we falen? Zelfcompassie onttrekt alle oordeel tegenover jezelf. We mogen dus toelaten onszelf te omarmen met fouten en falen. Maar waarom zijn we dan zo zelfkritisch? 


We denken dat zelfkritiek ons motivatie zal geven (“Wie niet voldoende zelfkritisch is, wordt lui en onproductief”). Zelfkritiek doet volgens onderzoek echter net het tegengestelde. Kritiek op jezelf uiten activeert je oerbrein en jaagt cortisol en adrenaline door je systeem. Hierdoor ervaar je enorme stress die je kan voorbereiden op een aanval die er nooit zal komen en ga je automatisch in fight, flight or freeze modus. Hoe meer kritiek we uiten op onszelf, hoe meer stress we ervaren, hoe meer we ons lijf uitputten. Om met het hoge stressniveau te kunnen omgaan, wordt je lijf genoodzaakt in rust te gaan. Dit heet depressie. Je lichaam neemt de nodige rust van het constante harde werk.

Hoe je hiermee omgaat vertel ik in mijn workshops en yogaweekend. De inzichten zijn één ding om te vergaren. Het is nog iets anders om te leren hoe je ze toepast, welke vragen je jezelf moet stellen om patronen te doorbreken en jezelf een gezonde richting uit te sturen. 

10) Stop met roddelen

Het is bewezen dat aandacht leggen op de punten die jij bij iemand anders niet mooi vindt, eigenlijk aantoont waar je eigen zwakke punten liggen. Het zijn de punten waar jij je onzeker over voelt. Bovendien zullen mensen de zwakke punten eerder aan jou linken dan aan de persoon waarover je spreekt. Zeg jij dus dat Paul dom is, dan zullen mensen het ‘dom zijn’ eerder aan jou linken dan aan Paul. 

Ik had een vriendin op bezoek en ik had hier net over geleerd. We waren aan het wandelen en plots zegt ze tegen haar vriend: “Kijk, dat is nu toch eens echt lelijk hé? Zo’n vrouw met kleine borsten die geen beha aandoet.” “Aan die kleine borsten kan ze natuurlijk niet veel doen, maar doe dan toch een beha aan,” zei ze in vragende zin aan haar man. Ik keek meteen naar haar borsten en zij had ook niet zo’n volumineuze boezem. Sterker nog, ik zie haar niet zo vaak meer, maar als ik met haar afspreek komen op 1 of andere manier die kleine borsten in mijn hoofd piepen. Geen idee meer wie de vrouw was waarover ze het had.

Roddelen toont ook aan dat je niet te vertrouwen bent. Inherent weten mensen dat ze hun geheimen zeker niet moeten vertellen aan die ene persoon, want “ik weet nog dat hij of zij mij toen ook het geheim van iemand anders vertelde.” Het werkt wantrouwen in de hand.

11) Wees dankbaar voor wat je hebt

Last but not least! Het belangrijkste om overvloed in je leven te krijgen is oog hebben voor wat je al hebt Dit gaat niet enkel over materiële zaken maar ook over mensen en kennis die je al verkregen hebt. Ik moet mezelf bijna dagelijks herinneren dat ik dankbaar moet zijn voor wat ik op dit moment heb. Ik heb vaak het idee dat ik nog meer kennis kan verzamelen, dat ik mezelf nog kan verbeteren, dat ik mijn onderneming nog meer kan laten bloeien. Wat op zich allemaal goeie zaken zijn maar soms vergeet ik te kijken naar wat ik al heb en dat ik eerst die zaken goed moet onderhouden, liefkozen en appreciëren voor ik verderga met een nieuwe cursus, een opleiding, … Zo loop ik mezelf, mijn bedrijf en leerlingen niet voorbij.

Hetzelfde met mensen in mijn leven. Bij oude vriendschappen of een vaste partner wordt het makkelijk om de relatie vanzelfsprekend te vinden en niet meer te zien hoe speciaal dit is. Door mezelf actief te herinneren dat ik dankbaar mag zijn voor die mensen, doe ik beter mijn best om dat te onderhouden. Het grote geluk zit in de kleine dingen en die kleine dingen zijn meestal al aanwezig in je leven. 

Alles wat ik hier meegeef, is een oefening. De inzichten vergaren is één ding. Het is nog iets anders om te leren hoe je dingen toepast en welke vragen je jezelf moet stellen om patronen te doorbreken en jezelf een gezonde richting uit te sturen.

Alles hierboven kan je oefenen en dat hoef je niet alleen te doen. Het zijn pilaren om succes en overvloed te bekomen in je leven en ze zijn niet enkel weggelegd voor de lucky few.

Share This
Open chat
1
Hallo, kan ik je ergens mee helpen?